• Engels
  • Nederlands
  • Indonesisch

Oprichtingsverhaal

We zijn opgericht in 2009, vanuit toewijding aan elkaar en ons gezamenlijke doel om bij te willen dragen aan meer wereldwijde gelijkheid.

Voorzitter Carli Kooper heeft de Heliconia Scholarship Stichting in 2009 opgericht in Nederland, samen met samenwerkingspartner Mili Chana in Indonesië. Hun speciale vriendschap en toewijding aan samen groeien is de basis van onze bredere Heliconia-gemeenschap en waarborgt het succes en de duurzaamheid van onze missie.

Lees Carli's persoonlijke oprichtingsverhaal hieronder!

Oprichting Heliconia

Deze stichting werd opgericht na een speciale reis door Azië in 2007. Ik had net de middelbare school afgerond en de mogelijkheid om voor de eerste keer buiten Europa te reizen. Tijdens deze reis heb ik vrijwilligerswerk gedaan voor verschillende educatieve projecten, omdat ik op deze manier meer wilde leren over de verschillende culturen en mensen. Ik vond waar ik naar zocht en had geweldige ervaringen met het lesgeven van Engels aan kinderen voor projecten in Thailand, India en Indonesië.

Met Mili Chana, een van de jongeren uit de Dorkas opvang in Jakarta, bleef ik in contact. We waren even oud en voelden ons direct op een bijzondere manier verbonden. Na terugkeer in Nederland ging ik studeren aan de universiteit, maar die mogelijkheid had Mili niet. Toen ontstond het idee om de Heliconia Scholarship Stichting (voorheen Stichting Heliconia) op te richten, die we in maart 2009 officieel hebben laten registreren. Inmiddels zijn we allebei afgestudeerd aan een goede universiteit!

Onze vriendschap en stichting is in de loop der jaren steeds verder uitgegroeid. Ik ben dankbaar voor onze vele bijzondere ervaringen samen en trots dat we in staat zijn om steeds meer jongvolwassenen een studiebeurs aan te bieden. Ik kijk er naar uit om onze organisatie steeds verder te zien opbloeien!

Het was niet altijd gemakkelijk, een stichting te runnen op onze jonge leeftijd. Inmiddels zijn we allen uitgegroeid tot sterke volwassenen en ik ben dankbaar voor de vele waardevolle inzichten die Heliconia me gebracht heeft. Ik geloof in openheid, omdat we alleen kunnen leren als we bereid zijn zowel onze uitdagingen als onze successen te erkennen en te onderzoeken. Beiden dragen in gelijke mate bij aan onze persoonlijke ontwikkeling en een zinvol leven. Daarom kun je hieronder lezen over mijn belangrijkste worstelingen en overwinningen!

Mijn uitdagingen

Mijn grootste persoonlijke uitdaging in relatie tot de Heliconia Scholarship Stichting was dat ik dit project niet alleen heb opgericht vanuit enthousiasme, maar ook vanuit schuldgevoelens en vechtlust. Deze zorgden ervoor dat we al snel onze eerste studiebeurzen konden verstrekken, maar bleken ook destructief voor mijn persoonlijke gezondheid en welzijn, en tevens voor mijn omgeving. Zij waren de belangrijkste reden waarom ik tien jaar voorzitterschap nodig heb gehad, alvorens ik een gezonde en plezierige werkflow heb weten te vinden.

Mijn reactie op wereldwijde onrechtvaardigheid
Als kind was ik me nooit bewust van wereldwijde ongelijkheid, geweld tegen mensen, dieren en de natuur of andere vormen van onrecht. Ik ben opgegroeid in een liefdevol gezin uit de hogere middenklasse en ging naar een Steiner of Vrije School. De antroposofische filosofie achter mijn basisonderwijs was erop gericht vaardigheden te ontwikkelen op een holistische manier: door interactie tussen hoofd, hart en handen. Het was een veilige, uitnodigende omgeving waarin ik me leerde verbinden met mijn eigen lichaam en gevoelens, anderen en de natuur. Ik was me niet bewust van de buitenwereld, totdat ik in mijn tiende jaar voor het eerst naar het nieuws keek. Een van de onderwerpen was kinderarbeid in India. Ik zag kinderen van mijn eigen leeftijd uit diepe gaten in de grond kruipen, op zoek naar mineralen. Kinderen zelfs jonger dan ik, die over bakstenen heen kropen op hun blote knieën, om ze om te draaien in de brandende zon. Ze droegen vodden, gingen niet naar school en hadden weinig te eten. Ik was geschokt. Mijn hele lichaam trok samen nu dat ik wist dat andere kinderen in de wereld zo leefden. Ik had wekenlang nachtmerries en besloot dat ik moest helpen om deze situatie te veranderen. Dus ik schreef een gedicht waarin ik de mensheid vroeg om gelijkheid en wereldvrede. Ik besloot dat ik het minstens één keer per dag moest reciteren, zonder uitzondering, zelfs als ik moe was. Maar al snel realiseerde ik me dat deze kleine vorm van bijdrage (of zelfopoffering, wanneer ik eigenlijk niet in de stemming was om te reciteren) de wereld helemaal niet zou redden. Ik moest meer doen.

Toen ik in mijn tussenjaar ging reizen, was ik dus vastbesloten om Engelse les te geven. Ik besefte dat ik bevoorrecht was dat ik de middelbare school had afgerond en ook nog kon reizen, en wilde mijn kennis graag delen met anderen. Bij het project in India ontmoette ik de kinderen die ik jaren geleden in het nieuws had gezien. Ze waren voormalige kinderarbeiders, gered uit omstandigheden die meer tragisch en vernederend waren dan ik ooit eerder gehoord had, ook al had ik me van tevoren ingelezen in het onderwerp. Vooral deze ervaring in India heeft een diepe indruk op me gemaakt. Ik voelde me woedend over de mate van onrecht die mensen elkaar konden aandoen. Het wakkerde mijn beslissing aan om Culturele Antropologie en Internationale Ontwikkelingsstudies te studeren, in een poging wereldwijde ongelijkheid te begrijpen en een oplossing te vinden.

In deze tijd werd de Heliconia Scholarship Stichting opgericht. Het was een periode in mijn leven waarin ik mezelf het plezier 'toestond' van reizen en een feestelijk studentenleven, terwijl ik tegelijkertijd de enorme uitdaging aanging om levensveranderende studiebeurzen aan anderen te verstrekken. Aan de ene kant voelde ik dat ik met trots mijn daadkracht en ondernemersvaardigheden voor het eerst kon inzetten. Aan de andere kant was het een verantwoordelijkheid die bijna te groot was om te dragen. Ik en Mili waren tenslotte slechts 20 jaar oud toen we begonnen.

Persoonlijke verwaarlozing
De eerste jaren werkten we hard om onze werkwijze vorm te geven, het beleidsplan te schrijven, onze eerste website te laten bouwen en onszelf te promoten voor het binnenhalen van onze eerste donaties. Het werkte! Al snel konden we onze eerste studiebeurzen in Indonesië verstrekken. Echter, omdat ik me zo schuldig voelde over mijn bevoorrechte positie in de wereld, was ik bereid mijn eigen gezondheid en welzijn op te offeren voor de stichting. Fulltime studeren, een bijbaan hebben en tegelijkertijd de stichting leiden, gaf me vaak een gestrest en overweldigd gevoel. Mili voelde zich op haar beurt bevoorrecht een volledige beurs te hebben ontvangen en stond daarom ook onder druk om het selecteren en begeleiden van studenten te combineren met haar eigen studie. Mijn persoonlijke vechtlust zette anderen dus ook onder druk. Omdat ik zo jong was, had ik ook weinig werkervaring, waardoor ik soms onzeker was en twijfelde aan ons beleid. Mijn eigen onduidelijkheid leidde ertoe dat ik in Nederland een heel aantal andere bestuursleden heb aangetrokken die onvoldoende gemotiveerd en vaardig waren, waardoor ik me overbelast voelde en constant in discussie.

Ondanks het feit dat we steeds meer studiebeurzen verstrekten en dat Mili en ik genoten van onze samenwerking, bleef ik het gevoel houden dat het nog niet helemaal klopte en dat we enigszins boven onze eigen draagkracht werkten. Ik wist dat ik mijn houding ten opzichte van het project moest veranderen. Ik moest het niet langer als een last zien, maar een bestuur installeren met gelijkgestemde mensen en een financiële vergoeding voor ons werk regelen. Of ik moest het loslaten en aan anderen overhandigen. Ik koos eerst voor het laatste, omdat ik net was afgestudeerd, een leven voor mezelf moest opbouwen en hoopte dat het vanzelf goed zou komen met de stichting. Natuurlijk was dit niet het geval. Ik heb nog steeds spijt dat ik Mili toen heb achtergelaten met een slecht functionerend bestuur. Het leidde tot stress, niet alleen bij mezelf en de overgebleven bestuursleden, maar ook bij haar en onze studenten.

Meer belangrijke lessen om te leren
In 2018 had ik eindelijk mijn plek gevonden, een nieuw thuis en een solide basis om vanuit te leven. Dus werd ik weer voorzitter van Heliconia, installeerde een nieuw bestuur, dit keer met mijn beste vrienden als bestuursleden. Ik realiseerde me dat vrijwillig samenwerken voor het goede doel alleen mogelijk is als iedereen dezelfde kant op kijkt. Mili en ik werkten zo vruchtbaar samen, juist vanwege onze vriendschap en het gemak en de vertrouwdheid waarmee we contact hadden. De Heliconia-gemeenschap zou nu volledig gebaseerd zijn op persoonlijke toewijding aan elkaar, plezier en vriendschap. Het was de beste beslissing die ik ooit voor Heliconia heb genomen!

Echter, ik had mijn persoonlijke problemen met het thema schuld nog niet geheeld. In 2018, toen we de administratie moesten herstructureren, nam ik de taak op me met zo'n woeste toewijding, dat ik maandenlang eindeloos achter de computer werkte, zonder de nodige pauzes te nemen of mezelf vrije tijd in het weekend te gunnen. Ik wilde het zo graag af krijgen en eindelijk Heliconia helemaal in goede banen hebben. Het resulteerde in een ernstige burn-out. Direct nadat de taak was voltooid, stortte ik volledig in. Mijn hersenen stopten met functioneren, wat verdovende hoofdpijn, zoemende oren en zware spierkrampen tot gevolg had. Ik heb een jaar op de bank gelegen en ik kon niets anders doen dan rusten en herstellen. Het was de meest pijnlijke, maar ook diep transformerende periode in mijn leven. Het begreep eindelijk ten volle, dat geven geweldig is, maar alleen in balans als mijn eigen beker vol is en van daaruit natuurlijkerwijs overstroomd.

Eindelijk een gezond uitgangspunt
In december 2019 was ik klaar om mijn werk weer op te pakken, deze keer vanuit een compleet andere mindset. We namen Naomi aan als onze eerste fulltime medewerker, een enorme opluchting. We hadden ons allemaal zo lang geheel vrijwillig ingezet, dat het ons had uitgeput en daardoor juist onze ​​draagkracht verminderd had. Met Naomi veranderde alles, omdat we eindelijk iemand ter plaatse hadden die echt alle tijd en energie beschikbaar had om onze vele taken uit te voeren. Voor mijzelf en Mili hebben we een vrijwilligersvergoeding per uur ingevoerd. Het is geen salaris, maar een kleine financiële compensatie, waardoor alles meer in evenwicht voelt. Ik was altijd tegen NGO's waar het management hoge salarissen verdient, maar ik begrijp nu dat werk altijd gecompenseerd dient te worden. Ik kan namelijk niet bijdragen aan het oplossen van ongelijkheid als ik zelf een lege maag heb! Dan zou ik het probleem alleen maar verplaatsen van anderen naar mezelf. Dit is ook wat ik nu inspireer: dat ik van nature gevend ben, als ik maar goed voor mezelf zorg. Persoonlijke veiligheid en overvloed maken namelijk ruimte voor enthousiasme en intrinsieke motivatie. En dat zijn de beste brandstoffen voor ons leven en onze projecten! Het zijn de pijlers van de Heliconia Scholarship Stichting geworden, zoals je hieronder kunt lezen.

Mijn successen

Mijn grootste succes in relatie tot de Heliconia Scholarship Stichting is dat ik uiteindelijk mijn eigen onzekerheden heb geheeld. Mijn motivatie voor het leiden van dit project is getransformeerd van schuld naar enthousiasme en inmiddels zijn we erin geslaagd een krachtige en ondersteunende gemeenschap op te bouwen. Mijn vechtlust is vervangen door een uitnodigende energie, die al onze leden aanmoedigt om zich veilig te voelen bij het uiten van hun eigen gevoelens en meningen. Onze organisatie is gebaseerd op vriendschap en toewijding aan elkaar, in al onze behoeften. De Heliconia Community is een plek waar iedereen op hun eigen, unieke manier kan leren en groeien.

De diepe vriendschap die ik heb met de andere bestuursleden en Mili en Naomi in Indonesië, geeft een grotere betekenis aan ons werk. Vooral Mili en ik hebben zoveel bijzondere en vreugdevolle levenservaringen samen gedeeld. Ongeacht onze verschillende culturele en persoonlijke achtergronden zijn we altijd begripvol en toegewijd aan elkaar geweest. Ik pleit er nu voor dat liefde, enthousiasme en persoonlijke toewijding aan elkaar de basis vormen voor elk succes. Het behalen van een diploma of het werven van fondsen voor studiebeurzen, krijgt zoveel meer betekenis wanneer ze zich laten inspireren door deze waarden. Ik had nooit gedacht dat het mogelijk zou zijn een organisatie te bouwen die volledig gericht is op persoonlijke waarde en betekenis, voor alle betrokkenen. Maar het kan, en ik denk ook dat het de weg vooruit is! Het voorkomt uitbuiting van mens en natuur, voor het financiële gewin van slechts enkelen, en waarborgt in plaats daarvan de veiligheid en zingeving voor de gemeenschap als geheel.

Persoonlijk onderzoek en ontwikkeling: de beste tool voor succes
Over de jaren heen heb ik geleerd dat mijn persoonlijke relatie met mezelf al mijn andere relaties, ervaringen en ondernemingen in het leven bepaalt. Als ik er bijvoorbeeld van overtuigd ben dat ik schuldig ben en daarom verplicht om hard te werken ten koste van mijn eigen welzijn, zal ik automatisch aannemen dat dit voor anderen ook zo geldt en hun aanmoedigen ook hard te werken. Dit zorgt voor een ongezonde sfeer, voor mij en mijn omgeving. Ik kan ook het tegenovergestelde geloven en erop vertrouwen en uitdragen dat alle mensen, inclusief ikzelf, zich mogen laten leiden door hun eigen, natuurlijke stroom. Het is daarom essentieel dat ik mezelf en mijn kijk op het leven voortdurend onderzoek. Als ik me bewust ben van mijn drijfveren en waarom ik op een bepaalde manier voel, denk en handel, kan ik de overtuigingen die niet dienen veranderen, en degenen die dat wel doen vieren en verder ontwikkelen!

Een groot succes met betrekking tot de stichting is dat ik het project heb leren waarderen, niet alleen voor het praktische resultaat dat wij steeds meer studiebeurzen verstrekken, maar ook voor de vele spirituele lessen. Ze hebben me gevormd tot de persoon die ik nu ben en daarvoor ben ik dankbaar. Dankzij persoonlijk onderzoek zijn mijn worstelingen getransformeerd in een nieuwe, positieve en effectieve levensinstelling, die mij, de hele Heliconia-gemeenschap en al mijn andere ondernemingen dienen!

Waardering voor mijn op het hart gebaseerde, vrouwelijke werkwijze
Een van mijn andere successen is dat ik voel dat ik emotioneel en vrouwelijk kan zijn in mijn werk. Vroeger geloofde ik dat 'professionaliteit' automatisch formaliteit impliceerde, een zekere persoonlijke afstand tussen mij en collega's en dat werk en privé gescheiden horen te zijn. Mijn ervaring in andere banen is dat het delen van emoties niet echt welkom is en dat het voltooien van werktaken vóór persoonlijke stroom en behoeften gaat. Binnen Heliconia leven we het tegenovergestelde. Onze persoonlijke connectie gaat voor alles. Daarom heb ik lange tijd aangenomen dat ik niet 'professioneel' of geloofwaardig was in mijn werk. Het voelde haast alsof we gewoon een groep vrienden waren die samen een leuke tijd hadden! In de loop der jaren begon ik me echter te realiseren dat ik deze op het hart gebaseerde manier van werken boven alles waardeer. Het zorgt ervoor dat iedereen welkom is om zijn hele wezen te delen. Niet alleen hun professionele vaardigheden, output en successen, maar ook hun tranen, vermoeidheid en frustratie. We zijn gevoelswezens boven alles, en een veilige gemeenschap zorgt ervoor dat al onze inzichten, gevoelens en behoeften worden ontvangen, gehoord en gevierd.

Inmiddels beschouw ik dit als de nieuwe vorm van professionaliteit! Focus op output boven persoonlijke groei en welzijn is een vorm van onderdrukking en geweld. Het houdt mensen klein, onveilig en niet in staat om verbinding te maken met hun diepere levensdoel en intrinsieke talenten. Het vermindert juist de professionaliteit, want het verhinderd dat mensen in hun volledige potentieel kunnen groeien, wat dat ook moge zijn!

Output die niet is geïnspireerd door intrinsieke motivatie en liefde, is vaak destructief, niet alleen voor de werknemer, maar ook voor de natuur, dieren en andere mensen. Onze wereld heeft een paradigmaverschuiving nodig, waarbij output, alleen omwille van output of financiële winst, niet meer als een prestatie wordt beschouwd. Alles is uiteindelijk zinloos, als het niet geïnspireerd is door ons hart. En onze harten weten wat goed is, want zij zijn verbonden met het grotere geheel. Als we naar ons hart luisteren en onze natuurlijke werkstroom volgen (ook als dit betekent dat we een tijd geen 'werk' leveren!), zorgen we ervoor dat onze output in de wereld in balans is en bijdraagt ​​aan het lange termijn welzijn van onze hele planeet.

Gelijkheid en vriendschap voorkomen hiërarchie en achterhaalde denkbeelden over ontwikkelingswerk
Als voorzitter van de Heliconia Scholarship Foundation heb ik geleerd dat persoonlijke verbinding leidt tot meer gelijkheid, wat weer bijdraagt ​​aan een effectievere samenwerking. Toen ik Antropologie studeerde met als specialisatie internationale ontwikkelingssamenwerking, heb ik veel onderzoek gedaan naar ontwikkelingswerk en kleine NGO's (zie beleidsplan en statuten voor enkele van mijn essays). Ze leerden me dat de belangrijkste valkuil bij ontwikkelingswerk is dat projectondernemers de neiging hebben te geloven dat ze uit hun eigen, persoonlijke ervaring weten wat de behoeften zijn van de mensen die ze willen ondersteunen. Dit is vaak niet waar. Voor mij als witte vrouw uit de hogere middenklasse in een van de rijkste landen ter wereld, kan ik mij bijvoorbeeld onmogelijk indenken wat de specifieke, dagelijkse uitdagingen zijn voor Indonesische studenten. Om maar iets te noemen: ik had nooit gedacht dat een bijbaan hebben naast studeren ingewikkeld is, niet alleen vanwege de studiedruk, maar omdat er altijd file is in Jakarta. Hierdoor zijn studenten vaak vele uren onderweg om naar de campus te komen. Lestijden kunnen ook onvoorspelbaar zijn, omdat docenten ook vaak vertraging oplopen in het verkeer, waardoor lessen onverwachts verplaatst kunnen worden naar een ander tijdstip. Als Heliconia haar beleid zou baseren op mijn eigen ervaringen als Nederlandse student, zou ik misschien aannemen dat onze studenten gemakkelijk een bijbaan kunnen hebben, iets wat in praktijk onrealistisch zou zijn.

Dit is slechts een van de vele voorbeelden die aantonen dat we elkaar eerst moeten begrijpen, voordat we elkaar kunnen ondersteunen. Beleidsmakers moeten het achterhaalde idee loslaten dat arme mensen in ontwikkelingslanden niet weten wat goed is voor henzelf. In plaats daarvan dragen open communicatie en veel onderzoek bij aan een duidelijke, realistische behoefteanalyse. Hiervoor ben ik van mening dat gelijkheid essentieel is. NGO's (en bedrijven in het algemeen) zijn vaak hiërarchisch, waarbij de geld-faciliterende partij zichzelf boven de ontvangende en uitvoerende partij op de grond plaatst. Dit werkt niet. Het feit dat ik toevallig de sociale achtergrond en vaardigheden heb om geld in te zamelen, betekent niet dat ik beter geïnformeerd ben of meer zeggenschap heb dan onze samenwerkingspartners, afgestudeerden en studenten. In plaats daarvan voel ik dat ik alleen kan floreren, als ik weet dat de mensen om me heen ook floreren en geen compromissen sluiten over hun eigen meningen, grenzen, behoeften en innerlijke wijsheid. Alleen echte gelijkheid maakt vrije meningsuiting en veilige discussies mogelijk, waarin iedereen wordt gehoord.

Binnen onze organisatie voelt het geweldig dat we voor elkaar hebben gekozen, niet alleen vanwege onze professionele vaardigheden maar ook vanwege onze persoonlijkheden. Door onze bekendheid en vriendschap met elkaar kunnen we niet alleen delen over werkonderwerpen, maar ook over de details van ons persoonlijke leven. Juist vanwege onze verschillende culturele achtergronden kunnen we ons samen verwonderen, lachen, onze culturele horizon verbreden en elkaars bewustzijn verrijken. We zijn een community en ondersteunen elkaar bij al onze persoonlijke ontwikkelingen. Ook als we het oneens zijn over onderwerpen, of als een van ons Heliconia wil verlaten en zich elders verder wil ontwikkelen, steunen we elkaar en vertrouwen we erop dat we een weg zullen vinden. Dat is waar echte vriendschap om draait. Ik kan het me nu niet meer voorstellen om samen te werken, tijd door te brengen of gewoon contact te hebben, op een andere manier dan vanuit deze basis.

Wereldburgerschap omarmen als de nieuwe vorm van menselijke interconnectiviteit
Mijn eerdere overtuiging dat ik verplicht ben om de wereldwijde ongelijkheid op te lossen door eindeloos te werken, is veranderd in een nieuw wereldbeeld. Ik realiseer me nu dat ik niet alleen ben, in zowel het oplossen van problemen als het vieren van successen, maar in plaats daarvan verbonden met een grotere, wereldwijde structuur van individuen, groepen, sociale instellingen, culturen, geschiedenissen, enz. In plaats van me verontwaardigd, depressief of gedissocieerd te voelen in relatie tot de vele wereldwijde problemen, kan ik ze nu zien als het natuurlijke resultaat van onze geschiedenis en tijd. Ik kan nu meer medeleven voelen voor de plaats waar we nu zijn, ook omdat ik me steeds meer realiseer dat de mensheid door de eeuwen heen constant in beweging en ontwikkeling is geweest. Ik sta op de schouders van mijn voorouders. Als ik terugkijk, zie ik mijn grootouders wonen in een Indonesië dat nog door de Nederlanders gekoloniseerd werd. Gelukkig zijn we uit dergelijke vormen van onderdrukking gegroeid (althans officieel)! Wereldwijde ongelijkheid wordt langzaam maar geleidelijk aangepakt. En ik moet de sociale context en ruimte waarin ik leef niet ontkennen of verwerpen, want anders blijf ik mijn hele leven in conflict met de werkelijkheid en mijn omgeving.

In plaats daarvan heb ik nu het gevoel dat ik me wél wil verbinden met alles wat de mensheid is. Dankzij internet is dit ook mogelijk. We kunnen in elkaars leven kijken en gemakkelijker contact maken dan ooit met mensen die we zonder het internet niet zouden leren kennen. Heliconia is ook het resultaat van globalisering en werkt omdat we ondanks de afstand elke dag contact kunnen hebben. Ik voel nu de bereidheid om me echt open te stellen voor de wereld, ook als dit betekent dat ik geconfronteerd word met armoede, ongelijkheid en geweld, die normaliter geen deel uitmaken van mijn persoonlijke dagelijks leven. Ik kan deze problemen nu met compassie onder ogen zien, en heb niet meer het gevoel dat ik zelfdestructief hoef te zijn in een poging ze op te lossen. In plaats daarvan kan ik bijdragen, door allereerst mijn plaats in het wereldwijde netwerk te accepteren. Vanaf die plek kan ik met enthousiasme mijn eigen rol op me nemen. Voor mij betekent dit momenteel dat ik mijn best doe een gezonde en plezierige voorzitter voor Heliconia te zijn. En in mijn dagelijks leven probeer ik bewuste, goed geïnformeerde levenskeuzes te maken die liefdevol zijn voor mezelf en anderen. Elke stap daarin, hoe groot of klein ook, is even waardevol en brengt de mensheid vooruit, omdat ik anderen beïnvloed en anderen mij ook beïnvloeden. We zijn allemaal met elkaar verbonden door het internet en onze wereldwijde economie, en maken zo een impact op elkaars leven. Hier bewust van zijn brengt geweldige mogelijkheden met zich mee!

Hoe meer we ons realiseren dat we allemaal verbonden zijn en daarom afhankelijk van elkaar voor de gezondheid en het welzijn van onszelf, onze families, samenlevingen en de planeet als geheel, hoe meer we kunnen leren om echt om elkaar te geven. Het stelt ons in staat dieper contact met elkaar te maken, steun te geven en ondersteund te worden. Dit is mijn laatste, grootste succes in relatie tot de Heliconia Scholarship Stichting. Dat ik me diep zorgzaam en diep verzorgd voel. Verbonden, niet alleen met mijn eigen hart, maar ook met de harten van de andere Heliconia deelnemers, van mensen daarbuiten, verbonden met het hart van ons oneindige universum. En daar is enkel Liefde.

Laten we leren het leven te vieren als één wereldwijde, onderling verbonden gemeenschap.
We vormen samen één wereld!