Oprichtingsverhaal

We zijn opgericht in 2009, vanuit toewijding aan elkaar en ons gezamenlijke doel om bij te willen dragen aan meer wereldwijde gelijkheid.

Carli Kooper heeft de Heliconia Scholarship Stichting in 2009 opgericht in Nederland, samen met Mili Chana in Indonesië. Hun speciale vriendschap en toewijding aan samen groeien is de basis van onze bredere Heliconia-gemeenschap en waarborgt het succes en de duurzaamheid van onze missie.

Lees Carli's persoonlijke oprichtingsverhaal hieronder!

Oprichting Heliconia

Deze stichting werd opgericht na een speciale reis door Azië in 2007. Ik had net de middelbare school afgerond en de mogelijkheid om voor de eerste keer buiten Europa te reizen. Tijdens deze reis heb ik vrijwilligerswerk gedaan voor verschillende educatieve projecten, omdat ik op deze manier meer wilde leren over de verschillende culturen en mensen. Ik vond waar ik naar zocht en had geweldige ervaringen met het lesgeven van Engels aan kinderen voor projecten in Thailand, India en Indonesië.

Met Mili Chana, een van de jongeren uit de Dorkas opvang in Jakarta, bleef ik in contact. We waren even oud en voelden ons direct op een bijzondere manier verbonden. Na terugkeer in Nederland ging ik studeren aan de universiteit, maar die mogelijkheid had Mili niet. Toen ontstond het idee om de Heliconia Scholarship Stichting (voorheen Stichting Heliconia) op te richten, die we in maart 2009 officieel hebben laten registreren. Inmiddels zijn we allebei afgestudeerd aan een goede universiteit!

Onze vriendschap en stichting is in de loop der jaren steeds verder uitgegroeid. Ik ben dankbaar voor onze vele bijzondere ervaringen samen en trots dat we in staat zijn om steeds meer jongvolwassenen een studiebeurs aan te bieden. Ik kijk er naar uit om onze organisatie steeds verder te zien opbloeien!

Het was niet altijd gemakkelijk, een stichting te runnen op onze jonge leeftijd. Inmiddels zijn we allen uitgegroeid tot sterke volwassenen en ik ben dankbaar voor de vele waardevolle inzichten die Heliconia mij gebracht heeft. Ik geloof in openheid, omdat we alleen kunnen leren als we bereid zijn zowel onze uitdagingen als onze successen te erkennen en te onderzoeken. Beiden dragen in gelijke mate bij aan onze persoonlijke ontwikkeling en een zinvol leven. Daarom kun je hieronder lezen over mijn belangrijkste worstelingen en overwinningen!

Mijn uitdagingen

Mijn grootste persoonlijke uitdaging in relatie tot de Heliconia Scholarship Stichting was dat ik dit project niet alleen heb opgericht vanuit enthousiasme, maar ook vanuit schuldgevoelens en vechtlust. Deze zorgden ervoor dat we al snel onze eerste studiebeurzen konden verstrekken, maar bleken ook destructief voor mijn persoonlijke gezondheid en welzijn, en tevens voor mijn omgeving. Zij waren de belangrijkste reden waarom ik tien jaar voorzitterschap nodig heb gehad, alvorens ik een gezonde en plezierige werkflow heb weten te vinden.

Mijn successen

Mijn grootste succes in relatie tot de Heliconia Scholarship Stichting is dat ik uiteindelijk mijn eigen onzekerheden heb geheeld. Mijn motivatie voor het leiden van dit project is getransformeerd van schuld naar enthousiasme en inmiddels zijn we erin geslaagd een krachtige en ondersteunende gemeenschap op te bouwen. Mijn vechtlust is vervangen door een uitnodigende energie, die al onze leden aanmoedigt om zich veilig te voelen bij het uiten van hun eigen gevoelens en meningen. Onze organisatie is gebaseerd op vriendschap en toewijding aan elkaar, in al onze behoeften. De Heliconia Community is een plek waar iedereen op hun eigen, unieke manier kan leren en groeien.

De diepe vriendschap die ik heb met de bestuursleden en Mili en Naomi in Indonesië, geeft een grotere betekenis aan ons werk. We hebben zoveel bijzondere en vreugdevolle levenservaringen samen gedeeld. Ongeacht onze verschillende culturele en persoonlijke achtergronden zijn we altijd begripvol en toegewijd aan elkaar geweest. Ik pleit er nu voor dat liefde, enthousiasme en persoonlijke toewijding aan elkaar de basis vormen voor elk succes. Het behalen van een diploma of het werven van fondsen voor studiebeurzen, krijgt zoveel meer betekenis wanneer ze zich laten inspireren door deze waarden. Ik had nooit gedacht dat het mogelijk zou zijn een organisatie te bouwen die volledig gericht is op persoonlijke waarde en betekenis, voor alle betrokkenen. Maar het kan, en ik denk ook dat het de weg vooruit is! Het voorkomt uitbuiting van mens en natuur, voor het financiële gewin van slechts enkelen, en waarborgt in plaats daarvan de veiligheid en zingeving voor de gemeenschap als geheel.